بی جواب

تقریبا صبح شده است. روشنایی صبح از پشت پرده سو سو می کند. مثل دو تا جسد همان جا روی زمین جلوی تلویزیون ولو شده ایم. حرکت دست هایش روی بدنم حس خوبی می دهد. جای مشت های دیشبش روی صورتم هنوز درد می کند. گوشه پتو را کمی به طرف خودش می کشد. می گوید هنوز باورم نمی شود این تویی که اینجا کنار من خوابیده ای. از دیشب تا حالا صد بار این را تکرار کرده. هر بار هم که این را می گوید لب هایش را روی شانه ام می گذارد و بوسه ای می زند. می گوید می خواهم بیشتر باورم شود که هنوزم هستی. دست هایم را می گیرد و روی کمرش می گذارد. سرش را روی سینه ام فشار می دهد: تو از یک دختر چه می خواهی؟ مگر این نیست که دلت می خواهد هرچه گفتی بگویم چشم. مگر دوست نداری همه کار هایم مطابق میل تو باشد؟ بعد خیره می شود به چشم هایم: قول بده تا وقتی ایران هستی مال من باشی. قلط می زنم و پشتم را به او می کنم. به بهانه خستگی سوالهایش را بی جواب می گذارم. جوابی ندارم برای حرف هایش. جوابی که بشود به زبان آورد. نمی توانم به او بگویم دختر رویایی من باید سایز sینه هایش بزرگتر از سایز sینه های او باشد. یا اینکه هیج وقت علاقه ای به میک آپ موهایش نداشته ام. چطور بگویم از لباس پوشیدنش خوشم نمی آید. چطور بگویم همیشه از آن پیرسینگ بینی اش متنفر بوده ام.