در سرزمین رویاهایم رویا می بافم

شب

سکوت

سرزمین جادویی من

سرزمینی که در آن آپارتمان و بزرگراه نمی بینی

ساکنانش ناشناخته اند ولی نه از جنس آدم های آن دیگر سرزمین،
 سرزمین آشفته
.
.
.

روی سر در ورودی سرزمین جادوییم نوشته ام:

ورود غم اکیدا ممنوع

احساس پوچی ممنوع

و در جایی دیگر:

لطفا در این سرزمین به میزان کافی به همدیگر توجه کنید

.

.

.

شب های پر ستاره

آسمان که با نور این همه ستاره روشن تر از روز می نماید

من

دراز کشیده ام روی علف های نمناک

و می فهمم خنکی مطبوعش را،

که لباسم را نمناک کرده ...

غرق در لذت ابدی تماشای آسمان شب و ستاره هایش

و پشت ستاره ها
 کهشانی به رنگ سیاه و ارغوانی و گاهی رده های نور بنفش در افق دوردست

و تکه سنگ هایی که سایه روشنی دارند

حضورشان احساسی لبریز از امنیت برایم به ارمغان می آورد

و نسیمی که حرکتش را روی دست و بعد روی صورتم حس می کنم

آزادی، آرامش ..

اینجا همه واژه ها به مفهوم اصیل خود تجلی یافته اند

قابل لمس،
و چه دست یافتنی!

.

.

.

ساکنان سرزمین آشفته

لطفا از خواب بیدارم نکنید

من دیگر هیج جا نمی روم

همین جا

در سرزمین رویا هایم می مانم

رویا می بافم