هیچ وقت، هیچ کس، هیچ چیز

صبح ها از خانه که بیرون می رویم لبخند به لب داریم، سرزنده ایم، می گوییم و می خندیم. و ادامه می دهیم تا نردیکی های غروب. مدام به خود فشار می آوریم تا ذهنمان تنها متوجه این باشد که فلان کار باید انجام شود یا زمانی باید بگذرد و یا فلانی را تا جایی که می توانیم مطمئن کنیم که ما همان شوالیه دلیریم که داوطلابانه به جنگ مشکلات میرویم و خوب لاجرم پیروز هم بر می گردیم.غروب که به خانه برمی گردیم و با خود تنها می شویم و فرصت می کنیم درنگی کنیم و نگاهی به احوالات درونمان بیندازیم آنوقت است که تازه یادمان می آید که تا چه حد پوچیم، چه روح غم زده ای داریم، چقدر محتاج همدلی و همراهی دوستی هستیم در حالی که هیچ کس را در کنارمان نمی بینیم تا ازاو طلب کمک کنیم و آنهایی هم که هستند را به قدر کافی مطمئن کرده ایم از اینکه اصولاهیچ وقت وتحت هیچ شرایطی مشکل خاصی در زندگی مان وجود ندارد. جالب اینکه دقیقا در همان لحظه ای که تو در عطش رسیدن دستی هستی که بیاید و با افروختن شعله ی کوچکی درآن دور دور های قلبت، وجودت را لبریز از امید کند، او در حال تحسین روح استوار و سخت کوش و بی نیاز تو است. آری! گاهی وقت ها در زندگی بعضی آدم ها حتی دیگرآن لبخند های تعمدی وتلقین به خوشبخت بودن و شادی که زمانی در هنگامه سختی برگ برنده ات بودند هم در پیمودن این جاده پیچ در پیچ و طولانی کاسه چه کنم به دست می گیرند.