حماقت

شرم می کنی؛ می ترسی؛ پر التهاب می شوی؛ وقتی آرزوی نبودنش را به زبان می آوری -در حالی که خوب می دانی حتی اندیشیدن به لحظه ای زیستن، بی آنکه مطمئن باشی او هم درگوشه ای از همین خاکی که تو پای بر روی آن می گذاری و زیر سقف همین آسمانی که بالای سر تو است حضور دارد -تو را به غایت مرگ می ترساند. بعد که به حال خودت می آیی حس می کنی کمرت زیر بار تلی از اندوه خم شده و تازه می فهمی چه لاف بزرگی زده ای وقتی گفتی می توانی بدون استشمام عطر نفس هایش ثانیه ای نفس بکشی.