نتوانستن

این "تو می توانی" و " خواستن توانستن است" و " غیر ممکن وجود ندارد" و ... را  که روانشاس و مشاور و معلم و استاد در طول زندگی توی ذهنمان فرو کرده اند باید ریخت توی سطل آشغال. به عینه به خودم ثابت شده که هر کسی مال انجام دادن هر کاری نیست. مثلا؛ بعد از چهار- پنج سال وبلاگ نوشتن به خودم ثابت شده که من آدم نوشتن وبلاگ نیستم. یک پست که می خواهم بنویسم جانم در می آید تا یک درصد شبیه شود آن چیزی که  قصد گفتش را داشته ام وهر خطش را بدون کمتر از دوازده بار ادیت کردن نمی گذارم. تازه این در صورتی است که اصلا بتوانم شروع کنم. خیلی وقتها شده که واقعا چیزی باشد که توی گلویم گیر کرده و با تمام وجود دلم می خواسته که بنویسمش ولی حتی خط اولش را هم نتوانسته ام بنویسم. تازه هر مطلبی را هم که پست می کنم دو روز بعدش که می آیم دوباره بخوانمش وسطیش حالت تهوع می گیرم از افاضاتی که کرده ام. با همه اینها ولی همیشه دلم می خواسته یکی داشته باشم. تا به حال سه، چهار تا وبلاگ داشته ام که توی هر کدام چهار، پنج ماهی نوشته ام و بعد خسته شدم و درش را تخته کرده ام و بعد دوباره بعد از چند وقتی هوس کرده ام که وبلاگ جدیدی درست کنم و به خودم گفته ام که این یکی دیگر فرق می کند! این یکی دیگر همانی می شود که می خواسته ام. روزی هزار تا خواننده و .... دوباره همه چیز از اول!

در کل فقط خواستم به یکی و نصفی خواننده عزیز بگویم که تا مغز استخوان درکت می کنم که در این وبلاگ چه زجری می کشید.و سپاس!