طنابی به قطرهمه دوست داشتنی های زندگی ام

یک من ریش هپلی وار روی صورتم، شلختگی، زندگی پوچ و بی هدفم، راحت طلبی ام، این همه غرور، این کله ک*خل مآبی مزمن ، درس نخواندن، پیچاندن کلاس ها، جواب ندادن به تلفنها و اس ام اس ها، اینکه قرار می گذارم و نمی روم، اینکه می گویم دلم برایش تنگ شده ولی در واقع حسی ندارم، این همه بی احساسی، اتاق به هم ریخته ای که سال به سال روی تمیزی را به خود نمی بیند، رانندگی تخمی، *ون به *ون سیگار کشیدن، حالت حرف زدنم، طرز فکر کردنم، دیوار های ستبر قلعه تنهایی هایم .. همه اینها که زمانی حال می کردم با بودنشان، که دوستشان داشتم و ارزش های زندگی ام بودند؛ حالا تبدیل شده اند به طناب دار دور گردنم.

پی اس: دوباره ناپرهیزی کردم. دوباره منفی شدم. ببخشید. گ*وه خوردم. تکرار نمی شود.