قهوه ای

نوشته های اینجایم رنگ غم گرفته. زندگی بیرون از اینجایم نکبتش هزار برابر بیشتراز این نوشته ها است. نمی دانم آخرش می خواهد چطوری بشود. به خودم می گویم تنها راه درست شدنش اینست که یک منجی فداکار و جان بر کف دست از زندگی خودش بشوید و با آستین های بالا زده وارد زندگی من شود تا یکی یکی مشکلات را از سر راه بردارد و زندگی بشود همانی که مطلوب من است. بعد از آن طرف یاد حرفی که همیشه توی موارد مشابه به بقیه می گویم می افتم؛ اینکه هیج کس به جز خودم نمی تواند به من کمک کند. حالا که خودم مخاطب حرف خودم قرار می گیرم انقدر به نظرم مسخره می آید که استفراغم می گیرد. من واقعا دیگر خودم نمی توانم به خودم کمک کنم. بیرون هم که کسی نیست. پس تکلیف من چه می شود؟ آسایشگاه روانی؟ قبرستان؟