تولد

این روز ها به حدی توی نا امید و سردرگمی غرق شده بودم که به تنها چیزی که فکر نمی کردم روز تولدم بود. اینجا هم آمده بودم که طور دیگری برای تولدم بنویسم. ولی باز مثل همه تولد های قبلی انگار یک نیروی ماورایی با یک انرژی فوق العاده نخواست بگذارد روز تولدم مثل بقیه روز ها باشد برایم. دلم می خواهد فکر کنم این همه حس خوب همان انرژی های مثبتی هستند که دوست دارانم دارند برایم می فرستند. و باز می خواهم فکر کم حتما تعداد این آدم هایی که دوستم دارند آنقدر زیاد هست که می تواند فاز منفی های بعضی آدم های مذخرف دور و برم را خنثی کند. پس امروز را به قدر دانی از همه آنهایی که وجودم برایشان ارزشمند است و فقط و فقط از اینکه منی هم در این دنیا در کنارشان وجود دارد احساس خوشحالی می کنند، شاد می مانم و فراموش می کنم که این دومین سال است که پدر تولدم را تبریک نمی گوید. پدرعزیز! دیگر واقعا برایم مهم نیست که دوستم نداری. خوشبختانه آدم های عزیز زیادی در زندگیم هستند که عاشقانه دوستم دارند با اینکه از همه ضعف ها و نا توانایی هایم آگاهند و من را "همینطور که هستم" و "فقط به خاطر این که هستم" دوستم دارند و دلگرمم می کنند برای زنده ماندن. و داری می بینی که من هنوزهم زنده ام و عاشق زندگی ...

27 سال گذشت. 27 سالی که جاهاییش خوب بودم، جاهایی هم بد. هم اوج موفقیت را تجربه کردم و هم شکست را. هر چه بوده الان از نتیجه ای که از زندگی گرفته ام راضی ام و حتی یک لحظه هم نمی خواهم این جایی که هستم را با دیگری عوض کنم. و همه سعیم را می کنم که رشد کنم و خیلی بهتر از اینی که هستم شوم.

تولدم مبارک.